کهنه شراب
مدتی است که از خوانندگان ثابت وبلاگ " یادداشتهای یک دختر ترشیده " هستم. زبان طنز جالبی داره و گاهی حقایق جالبی می نویسه .
یکی از دلایلی که این وبلاگ برام جالبه شباهتهایی است که بین خودم و خانم آنی می بینم . هر دو زنانی با توانمندی های خاص و متمایز که در سنین نه چندان کم همچنان در حال فتوحات در گوشه ها و زوایای خانه پدری هستیم .
قطعا ازدواج نکردن این خانم و من و خانمهای امثال ما از نداشتن خواستگار نیست اما یک دلیل مشترک بی جفت موندن ما خودزنی هست . همین که ما لفظ ترشیده رو در مورد خودمون بکار می بیم کلی موج منفی داره و بماند که گاهی باعث میشه " نادان خیال بد کند " . من فکر میکنم در مورد خانمهایی که مثل ما ، بخاطر توانمندی زیاد شخص مناسبی رو به عنوان همراه زندگی ندارن ، بجای واژه نا مأنوس ترشیده ، پسندیده تر آن است که بگوییم « کهنه شراب »
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۰ ساعت 21:36 توسط سنگولک
|
همیشه از سنگ به عنوان نماد بی احساسی و تغییر ناپذیری یاد میشه . اما زیباترین و ماندگارترین آثار هنری جهان از سنگی که طاقت ضربات تیشه و ظرفیت پذیرفتن تغییر رو داشتند،خلق شدند .